Μυρτιώτισσα: «Το Χρονικό μιας απώλειας…»

Μυρτιώτισσα: «Το Χρονικό μιας απώλειας…»
Ημερομηνία: 06-08-2018 | Συγγραφέας: Πρωινή
Κατηγορίες: Νέα, Πολιτισμός

Μυρτιώτισσα, η μητέρα

Γιώργος Παππάς, ο γυιος...

40 χρόνια από το θάνατό της -4 Αυγούστου 1968 & 50 χρόνια από το θάνατο του γιού της Γιώργου Παππά.

 …Μιας απώλειας, ενός νέου άνδρα, του γιού της ηθοποιού Γιώργου Παππά που δεν μπόρεσε ποτέ να την ξεπεράσει η μητέρα και ποιήτρια Μυρτιώτισσα, το επίκεντρο στο αφιέρωμα μας στην ντελικάτη, αισθαντική ποιήτρια …. 

Μυρτιώτισσα (Κωνσταντίνου πόλη 1885-Αθήνα 4 Αυγούστου 1968).

 Είναι το φιλολογικό ψευδώνυμο της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου, η οποία γεννήθηκε στην Κωνσταντίνου πόλη, μεγάλωσε στην Κρήτη όπου είχε μετατεθεί  ο διπλωμάτης πατέρας της, και τελικά η οικογένεια  θα εγκατασταθεί στην Αθήνα. Εδώ η νεαρή Θεώνη που αγαπούσε από μικρή το διάβασμα και λάτρευε το θέατρο και παρόλο που δεν το ενέκριναν οι γονείς της θα παρακολουθήσει μαθήματα στη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου και στη Σχολή Χιλλ στην Πλάκα. Κατόπιν-από το 1901- πήρε μέρος σε παραστάσεις της Νέας Σκηνής του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου,

Κωνσταντίνος Χρηστομάνος

 έτσι «άνοιξε» γι αυτήν την αισθαντική νεαρή ηθοποιό λαμπρή καριέρα που θα την «κλείσουν» οι γονείς της επιβάλλοντας της γάμο με τον ξάδελφο της Σπύρο Παππά με τον οποίο μετά το γάμο τους- εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. 

Γάμος αποτυχημένος, η Μυρτιώτισσα καλύπτει τα συναισθηματικά κενά με μαθήματα θεάτρου σε Σχολή των Παρισίων, ώσπου…

 -« Ώσπου μια μέρα ξαφνιασμένη έντρομη κατάλαβα πως θα γινόμουν μητέρα! Μητέρα εγώ που δεν είχα γνωρίσει ακόμα τον εαυτό μου… παρακαλούσα τον Θεό να με πάρει μαζί με την αγέννητη ψυχούλα που κτυπιόταν μέσα μου… 

… Ωστόσο δεν πέθανα και το παιδί γεννήθηκε στην Αθήνα που πήγα για να είμαι κοντά στην μητέρα μου… 

…Ήταν ένα αγοράκι γερό, ολοστρόγγυλο… Μια μέρα, τότε που είχε πρωταρχίσει να περπατά, γύρισε ξάφνου και με κοίταξε. Μου φάνηκε σαν να’ θελε να μου πει:  «Από σένα περιμένω να με ζήσεις. Βοήθησε με, αγάπα με. Είμαι τόσο αδύναμο!». Ένοιωσα μια πρωτόγνωρη χαρά. «Σ’ αγαπώ παιδί μου…». 

«Κείνη τη μέρα κατάλαβα πως ήμουνα πια δεμένη αδιάσπαστα μαζί του κι ακόμα πως απ’ αυτό το παιδί κρεμόταν όλη η κατοπινή μου ζωή…». 

ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ. 

Παιδί μου όταν σε κοίμιζα 
με γλυκονανουρίσματα,
 μωρό στην αγκαλιά μου, 
σ’ απίθωνα στην κούνια σου 
και δίπλα της, βυθιζόμουν 
κι εγώ στα όνειρα μου.  … 

Κι έλεα: σε λίγο θα γενεί 
παιδάκι του σκολειού κι αυτό 
με σάκα, με βιβλία, 
τα πρώτα του κελαηδιστά
 διαβάσματα, για μένανε
 ποια θεία μελωδία!… 

…  Σαν Ελληνόπουλο σωστό 
στην επιστήμη θα δοθεί, 
μα και στη φύση αντάμα,
 κι απ’ τις βουνήσιες κορυφές 
θα πρωτονιώσει, θα χαρεί 
της Αττικής το θάμα.

 …  Αυτά ονειρευόμουν, αλί!
 με μιαν απέραντη στοργή 
και πίστη απάνω απ’ όλα,
για σένα που με κάρφωνες,
 σαν ήσουν τόσο δα μωρό,
 ματάκια φεγγοβόλα!

(Συλλογή: Δώρα της Αγάπης). 



-«Και περνούσε ο καιρός… Ήταν ντελικάτο παιδί. Πέρασε πολλές παιδικές αρρώστιες,
μια απ’ αυτές ήταν η αιτία να μην τον πάρουν στο Ναυτικό που τόσο το ήθελε… Το γεγονός τον πίκρανε όπως τάραξε κι όλους εμάς».

 -Συνεχής φόβος για την υγεία του γιού της, χωρισμός τους για τις σπουδές του στην Ελβετία (Γεωπονικές σπουδές).   Της γράφει: «Μετρώ και τις μέρες, ακόμα Μανούλα μου, που με χωρίζουν από εσάς. Πολλές φορές βλέπω στον ύπνο μου πως βρίσκομαι στην οδό Πειραιώς, στο σπιτάκι μας. Ύστερα ξυπνώ και δεν σε βλέπω κοντά μου. Τότε είμαι πικραμένος όλη την ημέρα». 

Τίτλος: Στον γιό μου.

 Ω, γιέ μου εσύ! Μοναχογιέ , που ίσαμε χτες ακόμα
  μου ζέσταινες τα γόνατα με το μικρό σου σώμα. 
Τώρα μου ανοίγεις τα φτερά και φεύγεις μακριά μου
 κι αφήνεις το σπιτάκι μας,  κι αφήνεις τα φιλιά μου. 
Τώρα σε χάνω, αμίλητη, αδάκρυτη και μόνη, 
βλέπω τη νύχτα να’ ρχεται βαριά και να με ζώνει…

 Επιστροφή του Γιώργου Παππά στην Αθήνα, διορισμός του σαν Γεωπόνος στη Λάρισα, παραίτηση του κι επιστροφή στην Αθήνα.

 -«Να δούμε τώρα τι θα γίνεις. Μην το μετανιώσεις !». 
-«Δεν θα το μετανιώσω , μαμά! Μητέρα…» 
-«Λέγε».
 -«Θα σου πω κάτι. Με παίρνει ο θίασος του κ. Μήτσου Μυράτ. Θα παίξω στο θέατρο».


Ο Γιώργος Παππάς άρχισε λαμπρή καριέρα στο θέατρο και συμμετείχε στους θιάσους της Κυβέλη, Κοτοπούλη, Εθνικό θέατρο με μεγάλη επιτυχία. 

Μυρτιώτισσα: «Χαιρόμουν και καμάρωνα για τις επιτυχίες του».

 Μάιος 1958. Ο τρομερός Χωρισμός, η μητέρα ποιήτρια θα μείνει ολομόναχη αφού τον δρόμο για το άγνωστο θα τραβήξει πρώτος ο γιός της , ενώ εκείνη είχε ήδη γράψει στη συλλογή της «Κραυγές»: 

Τίτλος: Κι όμως κι εσένα

 Κι όμως κι εσένα κάποτε, παιδί μου,
θα σε χάσω  αφού να φύγω πρώτη είναι γραφτό, 
την άλυσο που δένεσαι μαζί μου, θα την σπάσω
 και θα τραβήξω δρόμο χωριστό… 

Μυρτιώτισσα: Πόνος(Πεζό).

 «Να αντιδράσω, μα πως; Τα πράγματα του φοβάμαι να τα’ αγγίξω, μην εξαφανιστεί αυτό κάτι, το δικό του, που έχει απομείνει πάνω τους .Μένουν οι φωτογραφίες κι έπειτα τι άλλο; Τίποτα. Ο πόνος μοναχά που ζούμε δεν έχει τέλος. Η ζωή μου σταμάτησε… Ο πόνος των πόνων, ο πόνος που σε λιώνει καθημερινά δίχως να σε θανατώνει…».

 -«Ήξερα πως τον βασάνιζε πολύ η σκέψη πως μπορούσε να με χάσει μια μέρα…».

 -«Και να που ο Θεός τον κάλεσε πριν από μένα…». 

-«Τώρα εγώ μένω ολομόναχη, χωρίς ελπίδα με την σπαραγμένη καρδιά μου…».

  Γιός :Γιώργος Παππάς(1903-1958).
Ηθοποιός πρωταγωνιστής του θιάσου Κοτοπούλη και του Εθνικού Θεάτρου από το 1950-1958 χρονιά του πρόωρου θανάτου του από καρδιακή προσβολή.     Γιός του δημοσιογράφου Σπύρου Παππά και της ποιήτριας Μυρτιώτισσας (Θεώνη Δρακοπούλου) μετά το διαζύγιο των γονιών του έζησε με τη μητέρα του. Σπούδασε στη Γεωπονική Σχολή του Μοντελιέ-Ελβετία. Στο θέατρο έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ. 

Μητέρα: Μυρτιώτισσα.(Θεώνη Δρακοπούλου). Από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ποιήτριες ίσως η πιο γνήσια λυρική γυναικεία ποιητική φωνή ,αυθόρμητη και διαχρονική.

Εργογραφία:   Τραγούδια -1919,
Κίτρινες Φλόγες-1925,
Δώρα Αγάπης-1932,
Κραυγές 1939,
Παιδική Ανθολογία -1930
 και, Άπαντα-1965, 1 τόμος που περιέχει το αφιερωμένο στη μνήμη του γιού της   Χρονικό: Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια.

  Τιμήθηκε με το βραβείο Ακαδημίας Αθηνών και με το Κρατικό Βραβείο ποίησης. 

Απεβίωσε 10 χρόνια μετά την απώλεια του γιού της στις 4 Αυγούστου 1968 στην Αθήνα.

Δύο ποιητικές συλλογές της προλόγισε  ο Κωστής Παλαμάς(1859-1943), πνευματικός της καθοδηγητής, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την εκτίμηση του για το έργο της. 

Φως Μυστικό 

Αφιερωμένο στον ακριβό μου γιό…

 Νύχτα… Μα είναι νύχτα; Κάτω εκεί 
τα’ είναι το φώς αυτό που τρεμουλιάζει; 
Δεν είν’ αστέρι ή φέγγος απ’ τη γη,
 μες στο σκοτάδι μια καινούργια αυγή,
 ναι, μια καινούργια αυγή χαράζει!

 …  Ίσως ο θάνατος να στέλνει αυτό το φως
 – Φως που αναβρύζει μες απ’ το σκοτάδι-
 ίσως κι ο λατρεμένος μου ο νεκρός
 να ζει απ’ αυτό το φως εκεί στον Άδη… 

Αφιερωμένο στον ακριβό μου γιό 

Μυρτιώτισσα-1960. 



Πηγές: Μυρτιώτισσα: Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια&»: Χρονικό. 

Ποίηση: «Ποιήματα». Μυρτιώτισσα/1953. 

Τασσώ Γαΐλα  Αρθρογράφος-Ερευνήτρια

ΠΗΓΗ: https://proini.news/%CE%BC%CF%85%CF%81%CF%84%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B1/

................

Οι επιπλέον φώτο , δικής μου επιλογής...

Lamprini T.

Ο Γιώργος Παππάς

Ο Γιώργος Παππάς ήταν γιος του δημοσιογράφου Σπυρίδωνα Παππά και της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου, που έγινε γνωστή με το ψευδώνυμο "Μυρτιώτισσα".

Η Μυρτιώτισσα και ο γυιος της Γιώργος Παππάς

Σπούδασε Γεωπονία στo Μονπελιέ της Γαλλίας,

Μονπελιέ 

αλλά δεν αποφοίτησε από τη σχολή και επανερχόμενος στην Ελλάδα διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών, απ΄ όπου ακολούθησε διπλωματική σταδιοδρομία, την οποία εγκατέλειψε όταν εμφανίσθηκε

στη θεατρική σκηνή το 1931 με το θίασο του Μήτσου Μυράτ

Μήτσος Μυράτ

 στο έργο "Κύκλος" του Σόμερσετ Μωμ και αργότερα ως συνθιασάρχης με τους θιάσους της Κυβέλης,

Κυβέλη

της Κοτοπούλη κ.ά. 

Μαρίκα Κοτοπούλη

Χρημάτισε μέλος του θιάσου και πρωταγωνιστής του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών

Βασιλικό Θέατρο Αθηνών

παίζοντας πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Αλλά και ο ίδιος, στη διάρκεια της κατοχής, διετέλεσε θιασάρχης με την Βάσω Μανωλίδου,

Βάσω Μανωλίδου

τον Βεάκη

Αιμίλιος Βεάκης

και τον Δενδραμή.

Νίκος Δενδραμής

 Μετά τον πόλεμο συνεργάστηκε με την Κατερίνα

Κατερίνα (Ανδρεάδη)

και τον θίασο Λαμπέτη - Χορν

ΘΙΑΣΟΣ

ΛΑΜΠΕΤΗ - ΧΟΡΝ

ΕΡΑΣΤΗΣ ΑΠΟ ΧΑΡΤΟΝΙ

Δεύτερος από δεξιά ο Γιώργος Παππάς, καθισμένοι Δημήτρης Χορν και Έλλη Λαμπέτη

ενώ ανέλαβε και καθηγητής της υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου.

 Εξαιρετική επιτυχία σημείωσε στα έργα "Έγκλημα και τιμωρία", "Δον Ζουάν", "Καίσαρ και Κλεοπάτρα", "Αγία Ιωάννα", "Ευαγγελισμός" κ.ά.

 Ο Γεώργιος Παππάς τιμήθηκε με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής

médaille de bronze de la Légion d'honneur

για τη προσφορά του στο γαλλικό θέατρο.

Μετάφρασε πολλά θεατρικά έργα αρκετά από τα οποία και σκηνοθέτησε ο ίδιος.



Lamprini T.

Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

κάποιες φώτο που βρήκα στο ίντερνετ από παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου

 (το σταυροδρόμι του πεπρωμένου, να που βρήκα μία... ταινία όπου έπαιξε η Μανωλίδου )

Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

 Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

αριστερά η Άννα Ραπτοπούλου

Θίασος

ΜΑΝΩΛΙΔΟΥ, ΒΕΑΚΗ, ΠΑΠΠΑ, ΔΕΝΔΡΑΜΗ

 Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

Κώστας Κοκκάκης (Β΄ Άρχοντας), Τάκης Γαλανός (Πιζάνιος), Γιάννης Αποστολίδης (Κυμβελίνος), Βάσω Μανωλίδου (Ιμογένη), Γιώργος Παππάς (Ιάκιμος), Αλέκος Δεληγιάννης (Γουιδέριος), Δημήτρης Παπαμιχαήλ (Αρβιράγος), Θάνος Κωτσόπουλος (Πόστουμος Λεονάτος), Γιάννης Κόντος (Β΄ Λόρδος).

 Γιώργος Παππάς, Βάσω Μανωλίδου

Υπέροχος ούτως ή άλλως... και όμορφη η Μανωλίδου...

Lamprini T.

Φωτογραφίες του Γιώργου Παππά....

Φωτογραφίες του Γιώργου Παππά....

βιογραφία Γιώργος Παππάς

Γιώργος Παππάς: Ένας Από Τους Πιο Γοητευτικούς Ηθοποιούς Του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου

Γιώργος Παππάς:

By Ελληνικός Κινηματογράφος ON ΙΟΥΝ 12, 2017

http://ellinikoskinimatografos.gr/%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%AC%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CE%BF%CE%B7%CF%84%CE%B5/

Η σημερινή βιογραφία μιλάει για έναν υπέροχο ηθοποιό, έναν εκπληκτικό σκηνοθέτη, έναν ταλαντούχο μεταφραστεί έργων, που για να αναφερθούν με τίτλους όλα όσα έκανε στην καλλιτεχνική του πορεία, θα θέλαμε πολλές σελίδες για να μην ξεχάσουμε κάτι. Μια από τις μεγαλύτερες μορφές του Ελληνικού Θεάτρου και το κινηματογράφο. Αρχοντικός, σαγηνευτικός, με γαλήνια μορφή άνδρας, από τους πιο γοητευτικούς εκείνης της εποχής, που δεν περνούσε απαρατήρητος από τον γυναικείο πληθυσμό.

Ο Γιώργος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 (ή το 1909 ανάλογα) και ο πατέρας του ήταν ο Σπυρίδωνας Παππάς που ήταν δημοσιογράφος και η μητέρα του ήταν μια από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ποιήτριες του μεσοπολέμου, η Θεώνη Δρακοπούλου, που το ψευδώνυμο της ήταν ‘’Μυρτιώτισσα’’. Λόγο της αστικής του οικογένειας, είχε την τύχη να κάνει σπουδές στο εξωτερικό και να είναι για την εποχή του, ένας από τους πιο μορφωμένους ηθοποιούς.

Οι σπουδές που έκανε ήταν στην Γαλλία στο τμήμα της Γεωπονίας, αλλά δεν αποφοίτησε ποτέ από την σχολή του. Μόλις γύρισε στην Ελλάδα, μπήκε στο Υπουργείο Εξωτερικών και ξεκίνησε να στρέφεται προς την διπλωματική καριέρα, αλλά ούτε αυτή η διαδρομή μπόρεσε να ολοκληρωθεί, αφού μπήκε στη ζωή του ο θέατρο, όπου και τελικά κατάφερε να παραμείνει και να τελειώσει με την καλλιτεχνική σταδιοδρομία.

Το 1931 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τον θίασο του Μήτσου Μυράτ, σ’ ένα έργο του Σόμερσετ Μωμ και ήταν ο «Κύκλος», αλλά δεν έμεινε εκεί. Σε λίγο διάστημα έγινε συνθιασάρχης με την Κυβέλη, την Κοτοπούλη κ.α., και κατά την διάρκεια της κατοχής, έκανε και τον δικό του θίασο με την Βάσω Μανωλίδου, τον Δενδραμή και τον Βεάκη.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος μπήκε στο θίασο του Δημήτρη Χορν και της Έλλης Λαμπέτη και ο τύπος τότε έγραφε για τους τρεις αυτούς καταπληκτικούς ηθοποιούς, ότι δημιουργήθηκε ‘’Ο Θίασος των άστρων’’.

Η Τζένη Καρέζη θυμόταν πάντα με αγάπη και θαυμασμό τον Γιώργο Παππά, γιατί η γνωριμία της μαζί του σαν δάσκαλος της σχολής, την είχε επηρεάσει θετικά όχι μόνο σαν ηθοποιό, αλλά και σαν άνθρωπο. Η ίδια έλεγε ότι το σημαντικότερο που την είχε μάθει, ήταν να εμπιστεύεται τον εαυτό της.

Μια άλλη μεγάλη ηθοποιός που είχε ερωτευθεί πολύ τον Γιώργο Παππά ήταν η Μελίνα Μερκούρη. Η ίδια θυμάται την πρώτη φορά που τον είδε στο θέατρο και τους δυνατούς χτύπους που άκουσε στην καρδιά της εκείνη την ώρα. Ο έρωτας ήταν τόσο κεραυνοβόλος, που κάθε βράδυ πήγαινε και έβλεπε το έργο, για να μπορεί να τον βλέπει συνέχεια. Πήγε τόσες πολλές φορές, που οι ταξιθέτριες την είχαν πια μάθει και όταν την έβλεπαν της χαμογελούσαν με πονηρό βλέμμα, σαν να της έλεγαν ότι ‘’καταλάβαμε τι συμβαίνει’’.

Ξαφνικά μια μέρα που η Μελίνα ήταν μπροστά από μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου, πλησίασε ο Γιώργος υπερβολικά γοητευτικός, απίστευτα ευγενικός και της είπε ότι κατάλαβε πόσο πολύ της αρέσει το θέατρο. Εκείνη ταράχτηκε και επειδή φορούσε σιδεράκια δεν απάντησε, απλά κούνησε το κεφάλι της θετικά. Μόλις της πρότεινε όμως να συναντηθούν για να της διδάξει κάποια πράγματα για το θέατρο, η Μελίνα πάλι με κλειστό στόμα δέχτηκε την πρόταση και αμέσως πήγε στον οδοντίατρο και τον παρακαλούσε να την βγάλει τα σιδεράκια.

Έγινε πρωταγωνιστής, μέλος αλλά και καθηγητής υποκριτικής του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών, το γνωστό σήμερα σε όλους μας Εθνικό Θέατρο.

Μπορεί στο θέατρο να είχε πολύ σημαντική παρουσία και να είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλά έργα, στον κινηματογράφο όμως οι ταινίες που συμμετείχε ήταν ελάχιστες και γι’ αυτό δεν υπάρχει πολύ υλικό για να δείξουμε.

Στα έργα «Έγκλημα και τιμωρία», «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», «Δον Ζουάν» κ.α. είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Επίσης είχε συμμετάσχει στην «Μαντάμ Σουσού», «Κυριακάτικο ξύπνημά» κ.α.

Είχε συνεργαστεί με την ‘’Έλλη Λαμπέτη’’, ‘’Δημήτρη Χορν’’, ‘’Τασσώ Καββαδία’’, ‘’Αιμίλιο Βεάκη’’, ‘’Μαρίκα Κοτοπούλη’’, ‘’Αλέξη Μινωτή’’ κ.α.

Εκτός από καλός ηθοποιός, σκηνοθετούσε πολλά θεατρικά έργα, τα οποία και μετέφραζε για πολλά χρόνια. Επίσης τον είχαν τιμήσει για την δουλειά του στο γαλλικό θέατρο, με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Το 1953 όταν τελείωσε τα γυρίσματα από το «Κυριακάτικό Ξύπνημα» με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη που γινόντουσαν στο Κάιρο, γυρνώντας στην Ελλάδα παθαίνει σοκ, μαθαίνοντας πως έχει καρκίνο και μάλιστα με μετάσταση στους πνεύμονες. Μπορεί τα προβλήματα της υγείας του να ήταν μεγάλα, όμως εκείνος δεν το έβαζε κάτω και παρά τους πόνους, δεν σταμάτησε να παίζει στο θέατρο, με το ίδιο σθένος, την ίδια αγάπη και την ίδια αφοσίωση όπως έκανε πάντα.

Η τελευταία του δουλειά λίγο πριν επέλθει το μοιραίο, ήταν με την ανεπανάληπτη ‘’Άννα Συνοδινού’’ την άνοιξη του 1958 «Ο Άνθρωπος του τρένου».

Ήταν ένας καταπληκτικός ηθοποιός, που με τις ερμηνείες του κατάφερνε να είναι αγαπητός σε όλο το κοινό. Είτε αυτό άνηκε στους απλούς λαϊκούς ανθρώπους, είτε στους πιο πνευματικούς. Μπορούσε να ανταπεξέλθει με μεγάλη ευκολία σε ότι απρόοπτο μπορούσε να συμβεί πάνω στη σκηνή. Ένα ακόμα στοιχείο της προσωπικότητας του, ήταν η γοητεία που έκπεμπε το βλέμμα του, το ύφος του και γενικά όλο το αρχοντικό παρουσιαστικό του. Αυτό βέβαια δεν περνούσε απαρατήρητο από το γυναικείο φύλλο και οι επιτυχίες του σε αυτό, δεν ήταν λίγες.

Έφυγε από τη ζωή στις 3 Μαΐου του 1958 σε ηλικία περίπου 55 χρονών, αφού η ασθένεια του τα τελευταία χρόνια, τον έριχνε τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά. Η έλλειψη του από το καλλιτεχνικό στερέωμα έγινε αμέσως εμφανής, όπως και άλλων ανεπανάληπτων ηθοποιών εκείνης της εποχής.

Αναδημοσίευση άρθρου απο το:

epaggelmagynaika.gr

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ (1903-1958)

https://anemourion.blogspot.com/2019/04/1903-1958.html

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΠΑΣ (1903-1958)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΨΑΣ

Ο Γιώργος Παππάς, γιος της ποιήτριας Θεώνης Δρακοπούλου (Μυρτιώτισσας), που γεννήθηκε το 1903, σπούδασε γεωπονία στη Γενεύη και το Μονπελιέ, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε ένα γιο. Το 1925 διορίστηκε στη Γεωργική Σχολή της Βυτίνας, αλλά τελικά προτίμησε το θέατρο - είχε ανατραφεί σε θεατρικό περιβάλλον και είχε γνωρίσει στη Γαλλία πολλούς διάσημους ηθοποιούς. Πρωτοβγήκε στη σκηνή (ως ηθοποιός και μεταφραστής) με το «Ο Πρώτος και ο Δεύτερος» του Μομ (19 Ιουνίου 1931). Την άλλη μέρα τα «Αδηναϊκά Νέα» σχολίασαν: «Η πρώτη εμφάνισις του νεαρού κ. Παππά υπήρξε ικανοποιητική και ιδίως εις την εκδήλωσιν του έρωτός του προς την Λίζαν, καίτοι ομιλούσε με κάποιαν δειλίαν προς την σκηνογραφίαν και απέστρεφε το πρόσωπον από το χάος της πλατείας. Όταν όμως, παρουσία των άλλων ...έριχνε βλέμματα λαχτάρας προς την Λίζαν, επέτυχε να δώσει την εντύπωσιν της πρώτης ερωτικής ανησυχίας με μεγάλην άδελην φυσικότητα». Την εντύπωση αυτή ο Παππάς τη δικαίωσε με συνεχή άνοδο στα είκοσι επτά χρόνια της σταδιοδρομίας του. Γρήγορα, πριν συμπληρωθεί χρόνος, του δόδηκε ρόλος «πρώτου εραστή». Ξεχώρισε τελειωτικά στα 1937 («Ελισάβετ») και τον άλλο χρόνο στο «Η λαίδη Μπέτσυ εξοφλεί». Στον «Ταξιδιώτη χωρίς Αποσκευές», σε δική του μετάφραση, έδειξε με ένταση το ιδιαίτερο καλλιτεχνικό γνώρισμά του, τη μελαγχολία του. Από το 1941 άρχισε να σχηματίζει δικούς του θιάσους κι έπαιζε και σε άλλων (με την Κοτοπούλη, τον Βεάκη, την

Ο άνθρωπος του τραίνου (1958)

Παπαδάκη και τον Μυράτ). Η κοινή γνώμη τον θεώρησε «γόητα». Στον Παππά, η φυσική γοητεία πλουτιζόταν από μια εσωτερική καλλιέργεια όχι τυχαία, ούτε στατική. Ο Γιάννης Σιδέρης, ο μεγάλος ιστορικός του ελληνικού θεάτρου, έγραψε γι’ αυτόν, όταν πέθανε πρόωρα, από καρκίνο, στις 3 Μαΐου 1958: «Ήξερε, όπως λέει ο Άμλετ, «ακόμα και στον ανεμοστρόβιλο του πάθους να κρατάει μια μετριοπάθεια και να το μαλακώνει». Μπόρεσε να υψώσει την κοσμική του ιδιότητα σε θεατρική αξία. Το κυπαρισσένιο παρουσιαστικό του δεν το πρόβαλε ως φυσική ομορφιά παρά ως ένα όργανο υπάκουο στο πνεύμα. Δεν ήταν αυτάρεσκος. Επιπλέον ρύθμιζε με ακοίμητη σκέψη τι του ταίριαζε να παίζει. Στην κόλαση, πολλές φορές, που λέγεται θέατρο, θεληματικά δεν έβλαψε κανένα. Σαν πολύτιμο άνθος σε θερμοκήπιο καλλιεργούσε μέσα στην καρδιά του την καλοσύνη, και με αυτήν εξωράιζε τις ερμηνείες του. »Με την καλοσύνη εφόδιό του δίδαξε σε δραματικές σχολές και πρόσεξε το άδικα περιφρονημένο βουλεβάρτο, που η μέθοδός του είναι τόσο απαραίτητη. Άξιοι πρωταγωνιστές συντονίζουν τους ρόλους τους με τους δικούς του εκφραστικούς τρόπους. Κάτι σαν μια “σχολή” μας κληροδότησε, και το πάντα οδυνηρό πένθος του χαμού του, που παρηγοριά δεν έχει...».

ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΟΡΦΕΣ 20 ΑΙΩΝΩΝ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

ΑΘΗΝΑ

Δημοσιεύτηκε 14th April από τον χρήστη Γιώργος Αν. Αργυρίου

Ο Γιώργος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903

Γιώργος Παππάς

https://www.epaggelmagynaika.gr/%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%AC%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CE%BF%CE%B7%CF%84%CE%B5/

Ο Γιώργος Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1903 (ή το 1909 ανάλογα) και ο πατέρας του ήταν ο Σπυρίδωνας Παππάς που ήταν δημοσιογράφος και η μητέρα του ήταν μια από τις σημαντικότερες ελληνίδες ποιήτριες του μεσοπολέμου, η Θεώνη Δρακοπούλου, που το ψευδώνυμο της ήταν ‘’Μυρτιώτισσα’’. Λόγο της αστικής του οικογένειας, είχε την τύχη να κάνει σπουδές στο εξωτερικό και να είναι για την εποχή του, ένας από τους πιο μορφωμένους ηθοποιούς.

Οι σπουδές που έκανε ήταν στην Γαλλία στο τμήμα της Γεωπονίας, αλλά δεν αποφοίτησε ποτέ από την σχολή του. Μόλις γύρισε στην Ελλάδα, μπήκε στο Υπουργείο Εξωτερικών και ξεκίνησε να στρέφεται προς την διπλωματική καριέρα, αλλά ούτε αυτή η διαδρομή μπόρεσε να ολοκληρωθεί, αφού μπήκε στη ζωή του ο θέατρο, όπου και τελικά κατάφερε να παραμείνει και να τελειώσει με την καλλιτεχνική σταδιοδρομία.

Το 1931 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με τον θίασο του Μήτσου Μυράτ, σ’ ένα έργο του Σόμερσετ Μωμ και ήταν ο «Κύκλος», αλλά δεν έμεινε εκεί. Σε λίγο διάστημα έγινε συνθιασάρχης με τηνΚυβέλη, την Κοτοπούλη κ.α., και κατά την διάρκεια της κατοχής, έκανε και τον δικό του θίασο με την Βάσω Μανωλίδου, τον Δενδραμή και τον Βεάκη.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος μπήκε στο θίασο του Δημήτρη Χορν και της Έλλης Λαμπέτη και ο τύπος τότε έγραφε για τους τρεις αυτούς καταπληκτικούς ηθοποιούς, ότι δημιουργήθηκε ‘’Ο Θίασος των άστρων’’.

Η Τζένη Καρέζη θυμόταν πάντα με αγάπη και θαυμασμό τον Γιώργο Παππά, γιατί η γνωριμία της μαζί του σαν δάσκαλος της σχολής, την είχε επηρεάσει θετικά όχι μόνο σαν ηθοποιό, αλλά και σαν άνθρωπο. Η ίδια έλεγε ότι το σημαντικότερο που την είχε μάθει, ήταν να εμπιστεύεται τον εαυτό της.

Μια άλλη μεγάλη ηθοποιός που είχε ερωτευθεί πολύ τον Γιώργο Παππά ήταν η Μελίνα Μερκούρη. Η ίδια θυμάται την πρώτη φορά που τον είδε στο θέατρο και τους δυνατούς χτύπους που άκουσε στην καρδιά της εκείνη την ώρα. Ο έρωτας ήταν τόσο κεραυνοβόλος, που κάθε βράδυ πήγαινε και έβλεπε το έργο, για να μπορεί να τον βλέπει συνέχεια. Πήγε τόσες πολλές φορές, που οι ταξιθέτριες την είχαν πια μάθει και όταν την έβλεπαν της χαμογελούσαν με πονηρό βλέμμα, σαν να της έλεγαν ότι ‘’καταλάβαμε τι συμβαίνει’’.

Ξαφνικά μια μέρα που η Μελίνα ήταν μπροστά από μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου, πλησίασε ο Γιώργος υπερβολικά γοητευτικός, απίστευτα ευγενικός και της είπε ότι κατάλαβε πόσο πολύ της αρέσει το θέατρο. Εκείνη ταράχτηκε και επειδή φορούσε σιδεράκια δεν απάντησε, απλά κούνησε το κεφάλι της θετικά. Μόλις της πρότεινε όμως να συναντηθούν για να της διδάξει κάποια πράγματα για το θέατρο, η Μελίνα πάλι με κλειστό στόμα δέχτηκε την πρόταση και αμέσως πήγε στον οδοντίατρο και τον παρακαλούσε να την βγάλει τα σιδεράκια.

Έγινε πρωταγωνιστής, μέλος αλλά και καθηγητής υποκριτικής του Βασιλικού Θεάτρου Αθηνών, το γνωστό σήμερα σε όλους μας Εθνικό Θέατρο.

Μπορεί στο θέατρο να είχε πολύ σημαντική παρουσία και να είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλά έργα, στον κινηματογράφο όμως οι ταινίες που συμμετείχε ήταν ελάχιστες και γι’ αυτό δεν υπάρχει πολύ υλικό για να δείξουμε.

Στα έργα «Έγκλημα και τιμωρία», «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», «Δον Ζουάν» κ.α. είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Επίσης είχε συμμετάσχει στην «Μαντάμ Σουσού», «Κυριακάτικο ξύπνημά» κ.α.

Είχε συνεργαστεί με την ‘’Έλλη Λαμπέτη’’, ‘’Δημήτρη Χορν’’, ‘’Τασσώ Καββαδία’’, ‘’Αιμίλιο Βεάκη’’, ‘’Μαρίκα Κοτοπούλη’’, ‘’Αλέξη Μινωτή’’ κ.α.

Εκτός από καλός ηθοποιός, σκηνοθετούσε πολλά θεατρικά έργα, τα οποία και μετέφραζε για πολλά χρόνια. Επίσης τον είχαν τιμήσει για την δουλειά του στο γαλλικό θέατρο, με το χάλκινο παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Το 1953 όταν τελείωσε τα γυρίσματα από το «Κυριακάτικό Ξύπνημα» με τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη που γινόντουσαν στο Κάιρο, γυρνώντας στην Ελλάδα παθαίνει σοκ, μαθαίνοντας πως έχει καρκίνο και μάλιστα με μετάσταση στους πνεύμονες. Μπορεί τα προβλήματα της υγείας του να ήταν μεγάλα, όμως εκείνος δεν το έβαζε κάτω και παρά τους πόνους, δεν σταμάτησε να παίζει στο θέατρο, με το ίδιο σθένος, την ίδια αγάπη και την ίδια αφοσίωση όπως έκανε πάντα.

Η τελευταία του δουλειά λίγο πριν επέλθει το μοιραίο, ήταν με την ανεπανάληπτη ‘’Άννα Συνοδινού’’ την άνοιξη του 1958 «Ο Άνθρωπος του τρένου».

Ήταν ένας καταπληκτικός ηθοποιός, που με τις ερμηνείες του κατάφερνε να είναι αγαπητός σε όλο το κοινό. Είτε αυτό άνηκε στους απλούς λαϊκούς ανθρώπους, είτε στους πιο πνευματικούς. Μπορούσε να ανταπεξέλθει με μεγάλη ευκολία σε ότι απρόοπτο μπορούσε να συμβεί πάνω στη σκηνή. Ένα ακόμα στοιχείο της προσωπικότητας του, ήταν η γοητεία που έκπεμπε το βλέμμα του, το ύφος του και γενικά όλο το αρχοντικό παρουσιαστικό του. Αυτό βέβαια δεν περνούσε απαρατήρητο από το γυναικείο φύλλο και οι επιτυχίες του σε αυτό, δεν ήταν λίγες.

Έφυγε από τη ζωή στις 3 Μαΐου του 1958 σε ηλικία περίπου 55 χρονών, αφού η ασθένεια του τα τελευταία χρόνια, τον έριχνε τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά. Η έλλειψη του από το καλλιτεχνικό στερέωμα έγινε αμέσως εμφανής, όπως και άλλων ανεπανάληπτων ηθοποιών εκείνης της εποχή